رباعی شمارهٔ ۲۱۹

در این بیت شاعر به احساس تنهایی و اشتیاق به محبوبش اشاره می‌کند. او در شب که محبوبش دور است، دلش به شدت تنگ می‌شود و شوق دیدار او را دارد. شاعر با طعنه به خورشید، به شمایل محبوبش اشاره می‌کند و می‌خواهد که هرچه زودتر دوباره او را ببیند.