رباعی شمارهٔ ۲۱۵

این ابیات به بیان حالتی از تنگدستی و فقر اشاره دارند. شاعر از زوال و از دست دادن چیزهای ارزشمند صحبت می‌کند و توضیح می‌دهد که در شرایط فعلی، جز خار و گز چیزی ندارند. همچنین از زیبایی و جذبه معشوقه‌ها سخن می‌گوید ولی در عین حال از غم و ناراحتی قلبی ناشی از مشکلات نیز یاد می‌کند. این شعر احساساتی مانند ناامیدی و حسرت را به خوبی منتقل می‌کند.