رباعی شمارهٔ ۲۱۲

این شعر بیانگر این است که سخن شاعر مانند شراب گوارا و شیرین است که می‌تواند درد و ناراحتی‌ها را از میان ببرد. شاعر با اشاره به قدرت سخنان خود، می‌گوید که اگر کسی به این سخنان گوش دهد، حتی دردهای طولانی و سخت از بین می‌رود و به ناچیزی تبدیل می‌شود. به طور کلی، شاعر به اثرگذار بودن کلمات و سخنانش بر روی دیگران تأکید می‌کند.