رباعی شمارهٔ ۲۱۱

این ابیات اشاره به درد و رنج‌های ناشی از عشق و دوستی دارند. شاعر از زهر و تیغ صحبت می‌کند و اعضای آن‌ها را به دوستش نسبت می‌دهد، به نوعی احساس می‌کند که این دردها را برای محبتش به جان خریدن. همچنین به زخم‌ها و قتل‌هایی که ناشی از آسمان و سرنوشت است، اشاره می‌کند. به طور کلی، این شعر به تقابل شادی و غم در عشق و تحمل رنج‌ها برای رسیدن به معشوق می‌پردازد.