رباعی شمارهٔ ۲۱۰

در این شعر، شاعر از دل‌دردها و اشتیاقی که در کوی محبوبش دارد سخن می‌گوید. او با ذکر اینکه از آنجا رنج و بی‌قراری به همراه برده، به شادمانی ناشی از دیدن محبوب اشاره می‌کند و می‌گوید که غم و اندوه او را به یادگاری برده است.