رباعی شمارهٔ ۲۰۸

این شعر به بیان این نکته می‌پردازد که من میوه‌ای هستم که زیر سایه پروردگار رشد کرده‌ام و به نور خورشید نیاز دارم. همچنین اشاره دارد که اگر خود را به خصمان و دشمنان نرسانم، هیچ‌گونه تلاشی برای پنهان شدن از آن‌ها نمی‌کنم و به نوعی بر قدرت و هویت خود تأکید می‌کند.