رباعی شمارهٔ ۲۰۷

شاعر در این ابیات از حس عمیق غم و اندوه خود صحبت می‌کند. او می‌گوید که سوز و دردش به قدری زیاد است که نمی‌تواند در آسمان یا در کلامش جای بگیرد. وقتی از او می‌پرسند که چه غمی دارد، پاسخ می‌دهد که آن غم نیز به قدری بزرگ است که در این دنیا نمی‌گنجد. به نوعی، او احساساتش را فراتر از ظرفیت‌های معمول توصیف می‌کند.