رباعی شمارهٔ ۲۰۴

این شعر به بیان عاطفه و احساسات عمیق شاعر نسبت به عشق می‌پردازد. شاعر می‌گوید که عشق او همچون آتش است که آب دهانش را می‌سوزاند و در این حالت، همواره در حال ناله و فغان است. او به تصویر می‌کشد که بر خاک، بی‌هدف و بی‌نشانی مانند باد می‌وزد و وقتی در باد قرار می‌گیرد، جانش را فدای این عشق می‌کند. به‌طور کلی، شاعر از شدت احساسات و درد ناشی از عشق سخن می‌گوید.