رباعی شمارهٔ ۲۰۳

این شعر به احساس ناامیدی و دل‌شکستگی اشاره دارد. شاعر به دل خود توصیه می‌کند که از یار جدا شود و دیگر به او فکر نکند، چرا که این رابطه دیگر وجود ندارد و ادامه دادن به آن تنها درد و رنج می‌آورد. به عبارت دیگر، شاعر به دل خود می‌گوید که از عشق و محبت به یار دست بکشد و خاموش بماند.