رباعی شمارهٔ ۲۰۲

در این شعر، شاعر از دل خود خواهش می‌کند که او را از غم و درد رهایی بخشد. او با اشاره به زیبایی و لطافت گل، از دل می‌خواهد تا او را از مشکلات و غم‌ها خارج کند و به جای آن، به او شادی و سرخی زندگی (نماد گل) هدیه دهد. شاعر خواهان فرار از خاری است که زندگی به او می‌زند و امید دارد که با نوشیدن می، راحتی و لذت را تجربه کند.