رباعی شمارهٔ ۲۰۰

این متن بیانگر این است که عشق نه به شکل مادی و دنیوی (مانند خاک یا غذا) به انسان داده نشده و نه می‌توان به راحتی آن را درک کرد. به سخن دیگر، عشق عمیق‌تر و فراتر از ظواهر مادی است و نباید آن را به سادگی گرفت. در نهایت، بهتر است از تجربه‌های عمیق‌تر و واقعی‌تر در عشق استفاده کنیم.