رباعی شمارهٔ ۱۹۶

این ابیات به طعنه و کنایه به موجودی اشاره دارد که از تهدیدات و خطرات نمی‌ترسد. شاعر می‌گوید که این شخص از کشتن و آسیب زدن به خود بیمی ندارد و به چالش‌های زندگی همچون آتش، درخت و تیغ بی‌اعتناست. در واقع، او به نوعی بی‌تابعیت از خطر و سختی‌ها اشاره می‌کند.