رباعی شمارهٔ ۱۹۲

این ابیات از خاقانی نشان‌دهنده‌ی احساس تسلیم و اسیری او در برابر معشوق است. شاعر با استفاده از تشبیهات مختلف، به معشوق سفارش می‌کند که او را که در دام عشق گرفتار شده، رها نکند و عذاب ندهد. او به طور خاص به این نکته اشاره می‌کند که حتی اگر عشق او از او بگریزد، نباید به او آسیب برساند و باید او را دوباره به بند محبت درآورد. در واقع، این اشعار به نوعی بیانگر وابستگی عمیق شاعر به عشق و معشوق است.