رباعی شمارهٔ ۱۹۰

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت نگین (یا چهره) محبوب خود اشاره می‌کند که مانند گندم طلایی است. عاشقان به دور او همانند آدم در بهشت هستند و خاقانی، شخصی که این شعر را سروده، به عمد از بهشت خارج می‌شود تا به محبوبش نزدیک‌تر شود.