رباعی شمارهٔ ۱۸۶

این بیت بیانگر اهمیت روشنایی معرفت و توجه به خود است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که نباید با اعمال نادرست و معصیت، دل و خاطر خود را آشفته کرد. همچنین، وقتی نفس انسان به سوی ایمان تمایل دارد، باید با تمام وجود خود را آماده و حاضر کند. به عبارت دیگر، فرد باید از روشنایی ایمان بهره‌برداری کند و اجازه ندهد که گناهان او را منحرف کنند.