رباعی شمارهٔ ۱۸۴

این شعر به توصیف حالتی می‌پردازد که در آن شاعر به خاقانی، شاعر بزرگ قرن ششم هجری، اشاره می‌کند. او به او توصیه می‌کند که همچون پیاز با دل پر از آتش باشد، یعنی با شور و شوق زندگی کند. همچنین به جنبش و تغییرات دنیا اشاره دارد و او را به خوشی و شادابی در زندگی تشویق می‌کند. به طور کلی، شاعر به خاقانی پیشنهاد می‌دهد که با انگیزه و انرژی با چالش‌های زندگی روبه‌رو شود و از زندگی لذت ببرد.