رباعی شمارهٔ ۱۸۲

این ابیات از شاعر، عاشقانه‌ای عاطفی را بیان می‌کند. شاعر می‌گوید که دل او به عشق محبوبش مشغول است و نباید از تن او دوری جست. او به ناتوانی خود از تحمل بیدادهای محبوب اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که به احساساتش احترام بگذارد و او را هیچ‌گاه فراموش نکند. شاعر همچنین به دوست و دشمن خود اشاره می‌کند و ابراز می‌کند که نباید در حق او بی‌عدالتی کنند.