رباعی شمارهٔ ۱۸۰

در این ابیات شاعر به زلف محبوبش اشاره می‌کند که در شب تاریک برگردن او قرار دارد. او از شب می‌خواهد که طولانی‌تر بماند تا بتواند بیشتر در کنار محبوبش باشد. همچنین از ابر می‌خواهد که بر روی ماه بپوشاند و از صبح می‌خواهد که به زودی نیاید. به طور کلی، شاعر در اینجا خواهان طولانی‌شدن لحظات وصال و نزدیکی به محبوبش است.