رباعی شمارهٔ ۱۷۹

برداشت: ای درد و رنجی که از زندگی بی‌رحم می‌کشی، تو مانند شیشه‌ای هستی که از عشق شکسته شده و هر روز به دست حوادث و جادوگران سرنوشت، مورد آزمایش قرار می‌گیری.

برداشت: ای زمانه‌ی من، تو به قدری طولانی هستی که انگار همیشه بوده‌ای و کارهای عشق تو، که از زمان آغازین شروع شده، همچنان دور و دراز به نظر می‌رسند.