رباعی شمارهٔ ۱۷۸

این بیت‌ها به توصیف زیبایی و جذابیت یک معشوق می‌پردازند. شاعر از چشم‌ها و زلف‌های معشوق صحبت می‌کند و می‌گوید که چشمان او می‌تواند حتی فتنه‌های جهان را به هم بزند. همچنین، زلف‌های او به مانند قند بر سر خوبی قرار دارد و به نظر می‌رسد که وجود او باعث انحراف و بدی‌ها می‌شود. شاعر به زیبایی معشوق و تاثیر او بر دیگران اشاره می‌کند.