رباعی شمارهٔ ۱۷۵

این شعر درباره محبوبیت و زیبایی یک نام در جامعه است. شاعر به وجدایی و اشتیاق افراد اشاره می‌کند که برای وصال با معشوق خود تلاش می‌کنند. همچنین به نور و روشنی چهره معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی او به حدی است که شروان (منطقه‌ای خوش آب و هوا) را به یاد بهشت می‌اندازد.