رباعی شمارهٔ ۱۷۲

در این شعر، شاعر از دل خود خواستار احترام و لطف است. او از معشوق می‌خواهد که دلش را که به آتش عشق دچار است، به خاک بکشاند و غم و محنت را از او دور کند. شاعر تأکید می‌کند که اگر بخت و تقدیر کمک نکند، نباید او را در غم و ناراحتی تنها گذاشت.