رباعی شمارهٔ ۱۷۰

این شعر به مفهوم بخشش و رحم به مجرمان اشاره دارد. شاعر می‌گوید که نام خدا "غفار" است و این نشان‌دهنده‌ی رحمت او به گناهکاران است. همچنین، اشاره می‌کند که اگر کسی از جهل خود گناهی مرتکب شود، در این صورت، عفو و بخشش خداوند همیشگی و فعال است و نباید بی‌کار بماند.