رباعی شمارهٔ ۱۶۹

برداشت: ای آسمان به تو قدرت و دل زمان برکت داده است؛ تو به خاطر بخت و اقبال خود تخت سلطنت و همچنین نعمت‌های زندگی را به دست آورده‌ای.

برداشت: دوستی و محبت تو من را به خوشحالی و رفاه می‌رساند، اما خشم تو می‌تواند به من آسیب بزند. مانند اینکه از گل‌های شاداب، می‌توان شیرینی چشید، ولی گاهی هم در کنار آن، تلخی‌هایی وجود دارد که باید با آن‌ها کنار آمد.