رباعی شمارهٔ ۱۶۷

این ابیات به نوعی اشاره به تضاد و تعارض دارند. خاقانی، شاعر بزرگ، با کلمات خود بر افراشتن نور و سایه را بررسی می‌کند. سفارشی به دمنه داده می‌شود که او به خاقانی بد نگوید، چرا که او هم مانند شتر و شیر نر در عصرش وجود دارد. با آمدن نور از قصر به درون چاه، نشان‌دهنده تبدیل یا جابجایی قدرت و موقعیت است. در واقع، بیانگر این است که چگونه می‌توان از منابع و موقعیت‌های مختلف، نور و سایه را خلق کرد.