رباعی شمارهٔ ۱۶۶

خاقانی در این بیت به زیبایی و جذابیت چهره معشوق اشاره می‌کند و می‌گوید اگر یار رخسار خود را به نمایش بگذارد، مانند زر (طلا) ارزشمند است. اما او همچنین هشدار می‌دهد که نباید این زیبایی را به سادگی گرفت، چرا که عشق واقعی و ارزشمند تنها از دل و احساس برمی‌خیزد و لازم است که یار نیز شأن خود را درک کند و به این زیبایی اهمیت بدهد.