رباعی شمارهٔ ۱۶۲

در این اشعار، شاعر به ستایش محبوب خود می‌پردازد و می‌گوید که زیبایی و حسن او همچون ستارگان بر آسمان می‌درخشد. عاشقان به عشق او اشتیاق زیادی دارند و جان خود را فدای او می‌کنند. شاعر همچنین از اهمیت محبت و ولایت محبوب در زندگی سخن می‌گوید و تأکید می‌کند که نباید عشق او را نادیده گرفت، زیرا این عشق باعث سرزندگی و شادابی روح می‌شود.