رباعی شمارهٔ ۱۵۹

در این بیت شاعر از بیداری و آگاهی سخن می‌گوید. او به علم و دانایی اشاره می‌کند که در تاریکی شب به صبح رسیده است. شاعر از کسی می‌خواهد که برخیزد و زودتر به استقبال روز برود و از خواب عمیق و طولانی بیدار شود تا از فرصت‌های ناب زندگی استفاده کند.