رباعی شمارهٔ ۱۵۵

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت ابروها و چشمان محبوبش اشاره می‌کند و می‌گوید که دل‌ها و جان‌ها همه در خدمت او هستند. همچنین، زلف‌های محبوبش را به چوبک زدن در شب‌های طولانی تشبیه می‌کند، که نشان‌دهنده‌ی تأثیر عمیق و سحرآمیز او بر دیگران است.