رباعی شمارهٔ ۱۵۰

شاعر در این ابیات به ناامیدی از روابط انسانی اشاره دارد. او می‌گوید هیچ‌کس به تو اعتماد نمی‌کند و حتی نزدیکان قدیمی هم نسبت به تو بی‌توجه شده‌اند. در عوض، کسانی که تازه وارد زندگی‌اش شده‌اند، تأثیری از خود نمی‌گذارند. در واقع، شاعر احساس تنهایی و بی‌تفاوتی را به تصویر می‌کشد.