رباعی شمارهٔ ۱۴۹

در این شعر، شاعر از عشق و تاثیر آن بر وجودش سخن می‌گوید. او به محبوبش، که با لبهای لعل و زیبایش او را کشته، اشاره می‌کند و از او می‌خواهد که او را از حالتی که به‌خاطر عشق رنج می‌برد، نجات دهد، پیش از اینکه شرایطش بدتر شود. در اینجا حس عاشقانه و اضطراب ناشی از آن به وضوح حس می‌شود.