رباعی شمارهٔ ۱۴۷

در این ابیات شاعر به زیبایی و وجود انسانی اشاره می‌کند که بارها وجودش تجدید شده است. او با ستایش از خالق، به زیبایی و کمال این انسان اشاره دارد که از سر تا پا پر از لطف و نعمت است و آرزوهای دیگران را در خود پیچیده است.