رباعی شمارهٔ ۱۴۶

در این شعر، شاعر به غم و درد ناشی از عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که جانش به شحنه (عشق) نیاز دارد و می‌خواهد رنگ و روحی به زندگی‌اش ببخشد. همچنین اگر خاقانی اشک‌های خونین بریزد، آن را نشان از احساسات عمیقش می‌داند و می‌گوید که این اشک‌ها نیز می‌توانند به زیبایی عشق و شحنه‌اش بیفزایند.