رخسار تو را که ماه و گل بنده بود
لشکرگه آن زلفِ سرافکنده بود
دربارهٔ این سروده
این بیت درباره جاذبه و زیبایی فریبنده یک معشوق است. شاعر به توصیف رخسار و موی معشوق پرداخته و بیان میکند که چهرهاش همچون ماه و گل زیباست و زلفهایش مانند لشکری در حال حمله به دلها هستند. او به تأثیرات این زیبایی در دلهای عاشقان اشاره میکند و نشان میدهد که علاقهمندان به خاطر جذابیت معشوق در حالت شکار و پراکندگی قرار دارند.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
زلفت به شکار دل پراکند آری
لشکر به شکارگه پراکنده بود