رباعی شمارهٔ ۱۴۴

شاعر در این شعر از درد و رنجی که دندانش به خاطر لب معشوقش به او تحمیل کرده، صحبت می‌کند. او احساس تب و حال بدی دارد که ناشی از این درد است. در نهایت، او می‌پرسد که چرا لب معشوقش اینقدر او را رنجور کرده است.