رباعی شمارهٔ ۱۴۳

در این شعر، شاعر از احساسی که بوسه لبش به لب محبوبش ایجاد کرده، می‌گوید. او به تب و درد ناشی از این بوسه اشاره می‌کند و می‌گوید امروز تبش تمام شده، اما به جای آن تب خالی (و غم) را تجربه می‌کند. در پایان، او پیش‌بینی می‌کند که این تب خالی عواقبی برای لبش خواهد داشت.