رباعی شمارهٔ ۱۴۲

شاعر در این بیت به وفاداری و ایمان خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که چه اعمال خوبی داشته باشد و چه اشتباهاتی مرتکب شود، خداوند از آن آگاه است. او تا زمانی که زنده است، به وفاداری خود ادامه خواهد داد و بر این اصل ایستاده است که خداوند همه چیز را می‌داند.