رباعی شمارهٔ ۱۳۹

خاقانی در این ابیات به ناامیدی و عدم تحقق آرزوها اشاره می‌کند. او می‌گوید که اگر یار آدمی آنچه را که می‌خواهد به او ندهد، ناامید می‌شود و زمان نیز به او کمک نخواهد کرد. در تلاش برای رسیدن به آرزوها غرق می‌شود، اما زمان و روزگار به او اجازه نمی‌دهد که از این وضعیت رهایی یابد.