رباعی شمارهٔ ۱۳۶

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوقه‌ای اشاره می‌کند که مانند آب حیات پرشور و زندگی‌بخش است. با وجود این که این معشوق شور و شوق را به وجود می‌آورد، شاعر می‌پرسد چرا این آتش عشق و احساسات پرحرارت از او دور نمی‌شود. او با اشاره به تأثیر عمیق و شگرف معشوقه، تأمل می‌کند که چرا این احساس تب و عشق هنوز در دل او باقی مانده است.