رباعی شمارهٔ ۱۳۴

این ابیات اشاره به این دارند که اگر بخت و شانس با انسان همراه باشد، زندگی او به طرز مطلوبی خواهد گذشت. شاعر به این نکته می‌پردازد که اگر اراده آسمان بر این باشد که انسان در کنار محبوبش باشد، چه چیزی برای محبوبش می‌تواند عرضه کند تا از لطفش بی‌نصیب نماند. به عبارت دیگر، شاعر می‌خواهد بگوید که در پی وصل و هم‌نشینی با معشوق، آرزو دارد چه هدیه‌ای بدهد تا محبت معشوق را جلب کند.