رباعی شمارهٔ ۱۳۲

شاعر بیان می‌کند که درد عشق به او فشار می‌آورد و دندان محبوبش تنها چیزی است که با دل او هم‌راستا شده است. در واقع، تنها درد ناشی از دندان محبوبش را حس می‌کند و باقی اعضای بدنش هیچ احساسی ندارند.