رباعی شمارهٔ ۱۳۱

در این بیت شاعر به بیان غم و اندوهی که در طول عمر خود تجربه کرده، می‌پردازد. او اشاره می‌کند که در باغچه زندگی‌اش هیچ چیز زیبا و شادابی باقی نمانده است، نه درخت سرو و نه گل‌ها. همچنین از درد و رنج زیاد زندگی سخن می‌گوید که باعث شده هیچ چیزی از خوشی و سرسبزی در زندگی‌اش باقی نماند. در واقع، او به شدت از فضای غم‌انگیز زندگی‌اش شکایت دارد.