رباعی شمارهٔ ۱۲۹

برداشت: هر کسی که به پرستش و بندگی خدا مشغول باشد، بر چهره‌اش نشانه‌هایی از خوشبختی و سعادت دیده می‌شود.

برداشت: روزها و لحظه‌های زندگی به وجود او افتخار می‌کنند، و اگر بختی از روی ارادت در خدمت او باشد، روزگار در خدمتش خواهد بود.