رباعی شمارهٔ ۱۲۸

شاعر در این ابیات احساس می‌کند که در پی عشق و وصل معشوقه‌اش، تمام حواسش به شدت تحت تأثیر قرار گرفته‌اند. گوشش از شنیدن خبرها غافل شده و چشمش از دیدن چیزهای دیگر غافل مانده است. دل او که به فکر و خوی معشوقه‌اش مشغول بوده، از پای درآمده و به سمت عشق او پرواز کرده است. به نوعی، این ابیات نشان‌دهنده از دست رفتن تسلط بر خود به خاطر جذبه عشق است.