رباعی شمارهٔ ۱۲۷

در این ابیات، شاعر به رابطه بین پروانه و شمع اشاره می‌کند. پروانه عشق را از شمع آموخته و به همین دلیل در کنار آن به آتش می‌کشد. این داستان نمادی از عشق و فدای خود در راه معشوق است، چرا که هر دو از روی هم‌فهمی و هماهنگی با هم می‌سوزند.