رباعی شمارهٔ ۱۲۵

این شعر به بیان حسرت و ناامیدی شاعر اشاره دارد. او می‌گوید که با وجود اینکه از سرنوشت مردم جهان خسته شده، روشنایی و امیدی از آسمان به زمین آمده است. همچنین توصیه می‌کند که در این زمانه به دنبال شاعرانی از جنس خاقانی نباشند، چراکه باید صبر کرد تا کاروانی دیر به مقصد برسد.