آن تن که حساب وصل میراند نماند
و آن جان که کتاب صبر میخواند نماند
دربارهٔ این سروده
این چهار بیت به این موضوع اشاره دارد که هیچ چیز در این دنیا پایدار نیست. آن کسی که در پی برقراری ارتباط است، نمیماند و آن کسی که صبر را میآموزد نیز نمیماند. حتی اگر کسی احساس کند که غم از دلش رفته، یا در توهم باشد که جانش باقی است، در واقع هیچ چیز در این جهان دائمی نیست.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
گر بوی بری که غم ز دل رفت، نرفت
ور وهم کنی که جان به جا ماند، نماند