دریاب که دل برفت و تن هم بنماند
وان سایه که بد نشان من هم بنماند
دربارهٔ این سروده
این بیتها به احساس فقدان و جدایی اشاره دارند. شاعر از زوال و بیدلی سخن میگوید و مینویسد که قلبش از دست رفته و جسمش نیز باقی نمانده است. او به غم عشق و عدم ماندگاری حرف میزند و بیان میکند که در این حالتی که او در آن است، حتی امکان گفتوگو و سخن گفتن هم وجود ندارد. بهطور خلاصه، این اشعار نشانگر عمق اندوه و بیمعنایی در فقدان محبوب است.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
من در غم تو نماندم این خود سخن است
کاینجا که منم جای سخن هم بنماند