رباعی شمارهٔ ۱۲۱

در این شعر، شاعر از نسیم بهاری صحبت می‌کند که بر می‌وزد، اما او و عاشقانش از زیبایی و لطافت این نسیم بی‌بهره‌اند. حسرت می‌خورد که مانند گلی که پرده خلوتش را پاره کرده، زیبایی و عشق او هم به دور از دسترس مانده و از آن فاصله دارد.