رباعی شمارهٔ ۱۲۰

شاعر در این ابیات از درد و رنج خود سخن می‌گوید و از دیگران می‌خواهد تا به او کمک کنند و درمانی برای دلش پیدا کنند. او عاشق و دیوانه است و تمایل دارد که برای فرار از این وضعیت، خود را به طبیعت بسپرد، اما احساس می‌کند که بهتر است او را به زنجیر بکشند تا از این دیوانگی رهایی یابد.